“Het is voor nu prima”

9 april 2026

Dat was het verhaal dat zij zichzelf bleef vertellen. Niet omdat het klopte. Maar omdat het hielp om vol te houden. Ze was gaandeweg gaan ‘overleven’ in plaats van ‘leven’, totdat het niet meer ging.

Ze zat al jaren in dezelfde functie. Niet omdat het haar energie gaf, maar omdat het praktisch was. Het sloot aan bij haar gezin. Het voelde veilig en overzichtelijk. Maar van binnen wrikte het al langer. De werkcultuur paste eigenlijk niet bij haar. Ze voelde zich niet echt gezien. Toch bleef ze tegen zichzelf zeggen:

“Het is voor nu goed.”
“Ik moet gewoon even doorzetten.”
“Straks wordt het beter.”

Dit is wat we cognitieve dissonantie noemen. De spanning tussen wat je voelt en wat je doet. Cognitieve dissonantie is het onaangename gevoel van innerlijke spanning dat ontstaat wanneer gedachten, overtuigingen of gedragingen met elkaar in conflict zijn. Mensen streven naar consistentie en proberen deze onrust vaak te verminderen door hun gedrag of opvattingen aan te passen, of door tegenstrijdige informatie te rechtvaardigen. En die spanning lossen we vaak niet op door te veranderen… maar door ons verhaal aan te passen.

Totdat haar lichaam iets anders begon te zeggen:

• Maagklachten
• Vermoeidheid
• Steeds minder energie

In ons gesprek werd het stil. En toen kwam het eerlijke verhaal. Niet meer “dit past bij mijn leven” maar “ik pas hier niet meer.” Daar zat de doorbraak. Want waar ze zo lang bleef uit zorg voor haar privéleven bleek het daar juist langzaam aan te knagen. Ze had minder energie, was minder écht aanwezig en had weinig plezier.

Soms houden we iets vast om iets belangrijks te beschermen. Terwijl het datzelfde stukje ondermijnt.

Misschien zijn dit de vragen voor jou vandaag:

Welk verhaal vertel jij jezelf nog?
En wat weet je eigenlijk al… maar zeg je nog niet hardop?

Beweging begint zelden met een nieuw plan. Maar bijna altijd met een eerlijk verhaal.

Christel van Lunsen, loopbaancoach