Stilstaan in de leegte

1 juli 2026

‘Ik weet het oprecht niet,’ zei hij. ‘Ik weet niet wat ik als kind leuk vond. Ik weet niet wat ik wilde worden. En al helemaal niet wat ik zou doen als er geen beperkingen waren.’

Hij sprak het woord langzaam uit. Be-per-kingen. Alsof het zwaar woog in zijn mond. In zijn werkboek stonden korte antwoorden. Afhoudend. Voorzichtig. Alles aan hem straalde weerstand uit.

En dat terwijl hij tijdens de kennismaking nog zo enthousiast was geweest. Klaar om thuis aan de slag te gaan. Klaar om samen de diepte in te gaan. Maar ergens onderweg was hij de moed verloren.

‘Zullen we stoppen met iets van jezelf te verwachten?’ vroeg ik hem.
‘Geen perfecte antwoorden. Geen grote doelen. Alleen nieuwsgierigheid naar kleine signalen.’

Hij keek me wat bevreemd aan.

Soms zijn vragen te groot en hebben we klein te beginnen. Alsof we eerst alleen de hoekjes leggen van een puzzel met 2000 stukjes, terwijl het middenstuk nog helemaal leeg is.

• Waar voel je je een beetje oké?
• Wanneer vergat je even de tijd?
• Wat bracht een glimlach, al was het maar heel kort?

Langzaam ontstonden er kleine scheurtjes in zijn niet-weten. Voorzichtige openingen waardoor inzichten naar binnen glipten. Hij ontdekte dat het antwoord niet alleen in nadenken zat. Maar in ervaren. In voelen. In herkennen wat er allang aanwezig was.

Van weerstand naar verwondering. Van vastzitten naar beweging. Van niet-weten naar ontdekken wat wél klopt.

Soms begint verandering precies daar waar je het het minst verwacht: in het durven stilstaan in de leegte.

Christel van Lunsen